คำถามที่ต้องตอบ / อ๊อฟ ปองศักดิ์

 

 

ฉันไม่อยากจะตอบคำถามที่เค้าถามกัน
ว่าทำไมเธอไปจากฉันเพราะอะไร
รักมากมายใครๆ ก็รู้
ทำไมตอนสุดท้าย ถึงได้เลิกกัน

พูดตรงๆมันลืมไปแล้วไม่ได้สนใจ
หากมันเป็นเวลาเลวร้ายฉันไม่จำ
เลือกจะจำแค่เพียงเท่านี้
วันเวลาที่ดีกับเธอเท่านั้น

โฮ โว แต่ก่อนมีเธอใกล้ๆสุขใจแค่ไหน
แต่ก่อนรักกันยังไง เธอกับฉันพบกันที่ไหน
ถ้าหากเค้าถามว่ารักเธอมากแค่ไหน
(คือสิ่งที่ฉันอยากตอบ
/ถ้าอยากรู้ว่าทำไม
นั่นแหละที่สิ่งที่ฉันจะตอบคำถาม)
วันที่เธอเลิกไปฉันไม่อยากจำ

จะเก็บรอยยิ้มของเธอ
จะเก็บเธอไว้ในใจ
จะจำว่าในครั้งหนึ่งเธอเคยรัก
จะเก็บความรักของเธอ
จะเก็บเอาไว้อย่างนี้
มันมีความหมายเหลือเกิน

พูดตรงๆมันลืมไปแล้วไม่ได้สนใจ
หากมันเป็นเวลาเลวร้ายฉันไม่จำ
เลือกจะจำแค่เพียงเท่านี้
วันเวลาที่ดีกับเธอเท่านั้น

โฮ โว แต่ก่อนมีเธอใกล้ๆสุขใจแค่ไหน
แต่ก่อนรักกันยังไง เธอกับฉันพบกันที่ไหน
ถ้าหากเค้าถามว่ารักเธอมากแค่ไหน
(คือสิ่งที่ฉันอยากตอบ
/ถ้าอยากรู้ว่าทำไม
นั่นแหละที่สิ่งที่ฉันจะตอบคำถาม)
วันที่เธอเลิกไปฉันไม่อยากจำ

 

*******************************************

 

ฮาดีอ่ะ  ใน Space ใส่แต่เพลงบ๊องส์ๆ

เวลาเลิกกับใครสักคน ทั้งๆที่คนข้างนอกมองเห็นว่าคุณเป็นคู่ที่ perfect ที่ไม่น่าจะเลิกไปได้เนี่ย

มันก็ลำบากที่จะตอบคำถามมากมาย ที่พรั่งพรูมาจากคนที่รู้จัก หรือคนที่ถามถึงเรื่องอดีตชีวิตรักของคุณ

แล้วไอ้ การที่เราไม่รู้อะไรเลยเนี่ย มันก็ทำให้เราต้องร่ายยาวมหากาพย์ 200 ตอนจบ ขุดมันมาใหม่

จากเล่าใส่อารมณ์ ทุกวันนี้ก็กลายเป็นเล่าขำขำ ไป

 

แต่มันฮาตรงที่ เวลามี meeting กลุ่มเพื่อน มันกะเรา ทุกที จะต้องมีอย่างน้อย หนึ่งคนที่พูดถึงเรื่องนี้

กระจายความเสี่ยงกันไป บางอารมณ์ ก็จะมีเพื่อนช่วยเหลือเราบ้าง บางทีก็จะมีบางคนตั้งใจฟังเก็บข้อมูลบ้าง

 

จริงๆ ก็อยากจะบอกว่า เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ในความจริงว่ามันเป็นอย่างไร

ยกเว้นแต่คอยเล่าเหตุการ์ณ รีเพลย์ซ้ำๆ ให้คนเขาวิเคราะห์กันได้สนุกปากไปเรื่อย

จากที่ฟังอย่างตั้งใจ ก็กลายมาเป็นขำขำไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ (ล่าสุดเพิ่งจะรีเพลย์ไปเมื่อวาน)

คือเรื่องที่มันเป็นเรื่องที่คนอื่นเขาจำได้ แม้ว่าคุณจะเล่าให้คนฟังผ่านมาแล้ว 2 ปี คนอื่นก็จะยังถามคุณอยู่

ในเรื่องเดิมๆ เรื่องนั้นอยู่ร่ำไป

บางทีเราก็ตอบไปขำขำว่า ช่วยกรุณาไปถามมันแทนดีไหม

บางทีก็โมโหว่า มันไม่แฟร์ ทำไมตรูต้องมาโดนสัมภาษณ์อยู่คนเดียวด้วยวะ (ตังก็ไม่ได้ กินก็ไม่ฟรี 555)

 

วันนี้เขียนในมุมขำขำได้แล้ว แปลกดี ^^

 

อยากให้ใครบางคนนำข้อความไปฝากบอกเขาว่า

เราหายโกรธและอภัยทุกอย่าง และที่สำคัญคือเราสบายดี (โดยไม่ต้องมีคนอื่นมาอยู่ข้างๆเรา อิอิอิ)

เขาไม่จำเป็นสำหรับชีวิตเราอีกต่อไป 

(ซึ่งเขาก็คงมีความสุข ถ้าเห็นเราสบายดีอ่ะนะ เหมือนที่เราเห็นเขาสบายดีแล้วมีความสุขเช่นกัน ประสบความสำเร็จในชีวิต ได้เป็นอย่างที่หวัง ได้แฟนอย่างที่วาดและรักเขามากๆอีกเช่นกัน)

 

แต่ที่เราไม่โทร ไม่พูด ไม่คุย ก็เพียงเพราะว่า เราพยายามแล้วในหลายครั้งก่อนที่เราจะต้องมาจบ

ความสัมพันธ์ที่เดินมาด้วยกันระยะหนึ่งลง

 

บางทีความกลัวนั้นมันก็ยังหลอนๆ อยู่ เป็นความสยองอยู่ทุกครั้ง และเบอร์โทรศัพท์เราก็ลืมไปหมดแล้ว เอาไปเขวี้ยงทิ้งรูไหนก็ไม่รู้

เราเพิ่งจะรู้ว่า เขาบล๊อก msn เรา  เราก็นึกว่าเราบล๊อกกับดีลีทไปแล้ว พอดีมีคนแอดเข้ามาก็เลยไปเจอ msn ของเขาเข้า

นี่ก็แปลว่า ตรูไม่ได้บล๊อกมัน แต่มันบล๊อกตรูใช่ไหม (คืองง งง เหมือนกัน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก)

 

ไม่ได้สนใจ อะไรแล้ว

 

หรือบางทีอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิดกันเหมือนเคย

 

แต่มันก็ไม่ใช่สาระสำคัญแล้ว

หลายคนที่เข้ามาพูดเรื่องเขา ก็พยายามจะให้เราคิดเป็นเช่นนี้

พยายามจะให้เรากลับมาคุยกัน

และพยายามโคดๆ จริงๆ

 

เราไม่ได้พยายามอะไรเลย 555

และเขาก็ไม่ได้พยายามอะไรเลยเช่นกัน  (อ้ออาจจะพยายามตัดใจจากเราอยู่ ก๊ากกกก)

 

ไม่รู้สิ การเวลาผ่านไป คนเดินผ่านการเวลา แต่ละคน ปั้นและสร้างเราออกมาต่างกัน

 

เขาในปัจจุบันคงไม่ได้มาทำอะไรอย่างที่เราเคยคิดอีกแล้ว (คงไม่ได้มานั่งกินข้าวหมูทอดที่เราทำแล้วห่อกันไปกิน ในวันกีฬาอีกแล้วนะ 555)

 

บางที เราเคยได้ยินมาว่า

 

การที่เรารักใครมากๆ เราไม่ได้เกลียดเขา โกรธเขา เพียงแต่เราแค่ผิดหวัง

When you love someone, you're not hate them just disappointed.

 

ไม่ใช่เราอย่างเดียว เขาก็อาจจะมีโอกาสผิดหวังเราพอพอกับที่เราผิดหวังเขาเช่นกัน

 

เรื่องปกติเนาะ :-)

 

ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีคนหยุดถามเรื่องนี้เสียที คงไม่มีวัน 555 ตามหลัก การกระจายคำถามแบบ ออสซิโมซิส ไปยังบุคคลอื่นๆ ต่อได้

(ทฤษฎีตรูเอง)

 

ไปแล้วดีกว่า 

 

ปล. วันนี้เขียนอีกมุมหนึ่งเลยนะเนี่ย