'Oh my God' is the Korea movie that I watched while I'm on the plane head back to Thailand. It's a very nice film, full with love, fun, joy, action, sad.... If you want to laugh, cry and want to escape from a very bored life just for 2 hours I recommend this film. 

 

 

 

Cannot blame anyone because this is what I chose. I chose to be with my family first and friend later....last is my love life and myself.

Since I was back here from England, many relatives come to visit me and my family. I have to bring some souvenir to my friends but I'm still with family all 24/7. They love that.....it's some kinda family tradition. They always don't want their kids to go out and they will be worried if their kids got home in a very late night time.

I don't mind being strict with my family, in fact I'm a home lover.

Can you imagine that after I finish this journal, I have to go to the new airport to pick up my dad and this is my 5 times out of 6 days that I have to go to the airport.

I don't have time to deliver my souvenir to my friends and do some shoping for myself. Even to go to the cinema which is my favourite hobby...I still have to postpone.

Some of my friends are very very nice, they always knew me, of course and always being there to support for what I did. I've got many friends which sometimes we didnot have to contact eachother all the time but we do know that we have eachother and we always pray for eachother. Well that's what friend are for right?

Today, one of my close friend come to see my at my house, because I cannot leave my family to deliver the souvenir myself. I always think that this is a very rude but they don't mind.

I think this is always the thing that I thank you God to give me such a nice friend as them.

Anyway, thanks for phone me, text me, greeting me, pray for me. It has been a very long time that we haven't met and people grow up everyday.....we won't forget eachother but we still remember our time together....isn't it?

 

There's no need to do some stupid call a thousand times a day but we know and it's very clear that you will be there and of course I will be there as well.

 

k... time's up, talk to u later dear.

 

My motto today.....

"I cannot please everyone almost everytime. I need a break and I have to love myself first since I've learnt that I have to catch one thing in stead of catch everything because 'everything' will be gone if I catch a thousand things in one time right?"

ทำไมเราต้องบวมขึ้นอย่างนี้ด้วยฟร้า ประเดี๋ยวก็ลด ปลอบใจตัวเองเอาไว้ก่อน ใครมันจะไปคิดว่าจะเพิ่มขึ้นได้ตั้งสิบโล อย่างงี้ที่เขาว่าลดน้ำหนักได้ทีละสิบโลก็เป็นเรื่องจริงอ่ะดิ่ (ปลอบใจตัวเอง)

ห้องที่เราจัดเอง อืมมมมหาของไม่เจอ ต้องพยายามคิดว่า ถ้าตัวเราเมื่อปีก่อนโน้นมาจัดห้องห้องนี้ เราจะวางของชิ้นที่เรานึกถึงนี้ไว้ที่ไหน หาไม่เจอก็ต้องถามไถ่ ตื่นเช้ามาก็หาไม่เจอ พยายามจะคิดว่า สสารมันไม่มีทางหายไปจากโลกนี้ได้ มันคงไปแอบเราอยู่ที่มุมไหนสักแห่งในห้องที่มีแต่หนังสือและความทรงจำอย่างบ้าคลั่งทั้งหลายของเรา แต่เมื่อมันไม่เจอแล้ว อธิษฐานบอกคนข้างบนแล้ว เห็นทีจะต้องยอมรับสภาพที่มันเป็นไป อย่างน้อยเราก็ยังมีชีวิตอยู่ อย่าไปยึดติดกับอะไรที่มันไม่เป็นเรื่องเลย และอย่างน้อยของทุกๆ ชิ้นก็ยังอยู่ในความทรงจำของเรา เป็นบันทึกความทรงจำในสมองแทน

จริงๆ เราก็ไม่ได้เปลี่ยนไปนะ ก็เหมือนเดิมนะ ขี้กลัว มองโลกในแง่ดี ขี้ตื่นเหมือนเดิม แต่ก็พยายามจะใช้เหตุผลให้มันมากๆกับตัวเอง ไม่ใช่เฉพาะกับเรื่องของคนอื่นเสมอไป และจะพยายาม 'feel sorry for myself' (กะตัวเองกะเรื่องของคนอื่น) ให้มันน้อยๆลงหน่อย คนข้างๆเขาบอกมาว่า เรื่องชีวิตมันก็ยุ่งยากพออยู่แล้ว ทำไมเราจะต้องทำชีวิตให้มันลำบากยากเข็ญมากไปกว่าที่เป็นอยู่ด้วยนะ

อากาศร้อนชื้น ไม่เหมือนกับเย็นและแห้งแล้งที่โน่นแฮะ มาที่นี่แล้วคิดถึงอากาศต่างจังหวัดกับหญ้าเขียวๆเวลารถไฟวิ่งผ่านแต่ละเมืองไกลๆ จัง

ตอนแรกคิดเรื่องอาหารไว้เต็มหัวไปหมด แต่พอมาถึงที่จริงๆแล้วก็ไม่ได้อยากกินอะไรนะ ทำไม ไม่รู้อยากเสริมสวย ฮิฮิฮิ (สงสัยจะเสริมช้าไปสิบปี ไม่ทันวันรุ่นรุ่นนี้ ถึงหน้าตาจะเหมือนรุ่นเดียวกันก็เหอะ)

จบวันหนึ่งด้วยอาการปวดหัวหน่อยๆ แต่ยังไงก็กลับมาแล้วล่ะนะ รักในหลวง รักเมืองไทย รักป๊า รักม้า รักแอม รักน้องๆ รักพี่ๆ รักเพื่อนๆ เหมือนเดิม

ไปหาซิม ดีแฟรก เอ้ย ดีแท็ก ก่อนแล้วค่อยๆบอกเพื่อนๆละกัน

 

"เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในแต่ละวัน โลกและฉันก็เปลี่ยนไปทุกวันเช่นกัน ว่าแต่ใครจะเปลี่ยนเร็วกว่ากันนะ?"

How many times that I went to London???..... From Colchester only 1 hour, from Warwick is 2 hours by train.

I never felt that London is more beautiful till the last time that I can be able to walk in London as a student.

Time fly and all 15 months I spent here also fly.

What is the next stop only our God know.

Well well well after you catch the rainbow.....climb over the mountain...there is always still some other rainbows to catch and other mountain to climbs as our life and our age is non stop.

 

Well...God is watching....God is there right?  :-)

 

ok Bangkok...Here I come.